انسان حكم يك مادر را دارد . براى طفل نوزاد ، شير در پستان مادر تهيه مىشود و اين تهيه شدن شير در پستان يك امر تصادفى نيست يعنى اگر زنى حامله مىشود و بعد تدريجاً در پستان او مايعى پيدا مىشود و هرچه كه ايام وضع حمل او نزديك مىشود آن مايع بيشتر و آماده‌تر مىشود به طورى كه مقارن با ولادت طفل آن پستان آن مايع كاملًا آماده است براى اينكه طفل از آن استفاده كند ، اين يك امر تصادفى نيست كه همين قدر كه اين بچه در رحم قرار مىگيرد اتفاقاً پستان هم پر از شير مىشود ؛ بلكه در برنامه است ؛ يعنى رابطه است ميان خلقت بچه و خلقت پستان و توليد پستان آن شير را . اصلًا در نظام خلقت اگر بنا نبود كه در رحمها بچه‌ها آفريده شوند ، پستان هم آفريده نمىشد ، آن پستان هم آن طور آفريده نمىشد كه آن مايع را به آن شكل بتواند به وجود بياورد . ميان آن مايع و معدهء آن طفل كه در رحم است ارتباط برقرار است . ميان نوع آن مايع ( آن كه به اصطلاح خراسان به آن « جِيك » مىگويند يا به آن « آغوز » مىگويند ) و اولين ماده‌اى كه براى اين معده مناسب است باز رابطه است ؛ يعنى اين مايع روى حساب تهيه شده . حتى ميان آن دگمهء سر پستان و لبهاى آن طفل هم رابطه برقرار است ؛ اگر لبهاى آن طفل آن شكل خاص را نمىداشت آن دگمهء سر پستان هم آن طور آفريده نمىشد . يا آن غده‌ها و مراكزى كه ترشح مىكند ، به آن شكل ترشح مىكند ؛ طفل بايد با لبش فشار مختصرى بدهد تا ترشح كند ، چون اگر با لبش فشار ندهد ترشح نمىكند و اگر بدون اينكه لب فشار بدهد ترشح كند شيرها بىجهت مىريزد . آن هم بايد آنقدر نازك باشد كه وقتى لب نازك طفل كوچكترين فشار را بياورد كافى باشد . همه اينها حساب دارد . زمين هم ايجاد كردنش ميوه‌ها را ، درختها ، دانه‌ها و سبزيهاى خوشبو را ، حساب دارد . از ميوه‌ها تعبير به « فاكهه » كرده ، بعد خرما را اختصاصاً جدا ذكر كرده ، يا به علت اهميتش يا به همان علت كه عرض كردم عرب به خرما « فاكهه » اطلاق نمىكند . دانه‌هاى مورد تغذى انسان مثل گندم ، جو ، نخود و لوبيا را هم تعبير به « حَب » مىكند ، دانه‌هايى كه از زمين مىرويد ، دانه‌هايى كه توأم با برگهاى درو كردنى است كه مورد استفاده انسان است . از سبزه‌هاى خوشبو تعبير به « ريحان » فرموده است ( وَ الْحَبُّ ذُوالْعَصْفِ وَ الرَّيْحانُ ) . قرآن مىخواهد بگويد همين طور كه رابطه است ميان آن پستان و آن شير و آن